“Zorg dat de EU deze aanval te boven komt”

 

Mevrouw De Gruyter legt uit

Mevrouw De Gruyter zegt in de NRC van 18 februari 2017: “Zorg dat EU deze aanval te boven komt”. Zij meent dat problemen die mensen zien of ervaren door de globalisering, en die zich overal ter wereld voordoen, in Europa ten onrechte aan de EU worden verweten. Onze politici helpen dit verwijt een handje door op Brussel in te hakken. Maar het zijn deze politici die er zelf in Brussel een puinhoop van hebben gemaakt, bijvoorbeeld door geen sterke grenswacht te willen maar wel vrij verkeer (Schengen). In het algemeen: “Landen geven [de EU] taken, maar geen macht en middelen om die goed te doen.” Als handelsblok was de EU succesvol “[o]mdat landen Brussel namens hen lieten spreken.” In de jaren negentig ging dat anders, en hielden regeringen veel besluitvorming in eigen hand, zoals met Schengen en de Euro. Kortom, wil de EU weer succes boeken dan moet de EU duidelijke, misschien beperktere, taken krijgen en macht om die uit te voeren.

De EU mist uitvoeringsmacht

Ik kan het hier grotendeels mee eens zijn. (Zie blogbericht mijn Kleiner maar sterker – toekomstvisie voor de EU, d.d.11 februari 2017). De EU mist uitvoeringsmacht van supranationale aard op een groot aantal terreinen die de laatste jaren heel belangrijk zijn geworden. Ik noem er een aantal: bewaking van de buitengrenzen, politie- en justitiesamenwerking, handhaving van gezondheidsnormen (vuiluitstoot van motoren), controle op EU-subsidies, beperken van belastingontwijking, nakomen van afspraken over overheidsuitgaven (60% staatsschuld en 3% begrotingstekort) en verdeling van immigranten over Europa (in plaats van Italië, Griekenland en Duitsland de problemen te laten opknappen). De lidstaten zijn een groot deel van het probleem. Wat velen voorstellen is dus de kwaal verergeren. Een voorbeeld is Minister Koenders, die pleit voor een grotere rol voor de lidstaten (AD van 27 januari 2017) Het is vooral belangrijk dat aan de beleidsuitvoering aandacht wordt besteed omdat daar niet veel ideologie voor nodig is. Niet veel meer dan “doen wat is afgesproken”.  Maar dat kan je niet aan de vrijwillige inzet van de deelnemers overlaten; het hemd is immers nader dan de rok. Ik heb het niet over “meer Europa” maar over een effectiever Europa. Dan zullen velen zeggen dat dit soevereiniteitsoverdracht vraagt. Maar dat zie ik als een afleidingsmanoeuvre als je bedoelt dat je het niet met het (Europese) beleid eens bent maar dat je je zin niet hebt gekregen.

Bord EU is overvol

Waar meer de nadruk op gelegd zou moeten worden is het beperken van het overvolle bord van de Europese Unie. Grensoverschrijdende thema’s moeten voorop staan. Daarnaast is de Euro zo langzamerhand een enorm probleem geworden, een echte splijtzwam. Terug naar de gulden is overschatting van onze macht, we moeten een munt hebben samen met Duitsland en andere gezonde economieën. Een Neuro wellicht.

EU vraagt om leden die zich verwant voelen

In het artikel van Caroline de Gruyter wordt wel erg onderschat dat de EU ook wordt gezien als een ongrijpbaar lichaam dat zich steeds ongecontroleerd uitbreidt met leden waarmee mensen weinig verwantschap voelen. En dat gevoel is voor een sterke club juist belangrijk. De toetreding van Oost-Europese landen was begrijpelijk, want die kwamen uit de omknelling van de Sovjet unie en verdienden een nieuwe toekomst; bovendien moest Rusland zijn grenzen gaan (er)kennen. Maar geleidelijk blijken de risico’s: Er zijn landen bijgekomen met sterke nationalistische bewegingen (zoals Polen en Hongarije), en de rechtsstaat is daarbij in gevaar, met name pers en rechterlijke macht. Ik zie Europa, ondanks heldhaftige taal van Commissaris Timmermans, daar niet effectief tegen optreden. Een ander geval waarbij dit speelt is de uitbreiding van de EU. Toetreding van Turkije zou betekenen dat een overwegend islamitisch land, met evenveel inwoners als Duitsland en een ijzersterke eigendunk, de psychologische en politieke balans in de EU geheel zou veranderen, zeker nu Engeland ons wil verlaten. Stoppen met uitbreiden is nodig, en de open uitnodiging in het EU-verdrag aan landen die lid willen worden moet er uit.

Kortom, mevrouw De Gruyter heeft een goed verhaal met een puike oplossingsrichting, maar er zijn drastischer maatregelen nodig om iets van de EU overeind te houden.

Auteur: europefixit

Political Science, 1972. Urbanism Departement, City of The Hague (NL), 1975-1989. National Planning Service, Ministry of Housing and Planning, 1989-2012. Planning departement, Utrecht University, 2000-2004.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *